Inloggen
Abonneren
Contact
Dagboek van een kleuterjuf in Oostenrijk #7
Dorpsgevoel. De uitdrukking It takes a village to raise a child komt oorspronkelijk uit Afrika. Maar in Oostenrijk merk ik hoe treffend die tekst ook hier van toepassing is. De Kindergarten waar ik meeloop staat in een klein dorpje in de bergen. Je voelt het dorpsgevoel overal. Iedereen kent elkaar, groet elkaar op straat en helpt elkaar waar nodig. Dat creëert een warm netwerk van steun rondom de kinderen, een soort onzichtbare veiligheid.
Het idee achter it takes a village is dat kinderen niet alleen leren en opgroeien dankzij hun ouders, maar juist ook door interactie met andere mensen. In dit dorpje is dat heel vanzelfsprekend. Na schooltijd zie je kinderen vaak meegaan met een buurvrouw of een dorpsgenoot. Aangezien iedereen elkaar kent, hoeven ouders dit ’s ochtends niet aan te geven bij de juffen. De juffen weten precies wie bij wie hoort en vertrouwen erop dat het goedkomt.
Ook in de speeltuin is dat dorpsgevoel merkbaar. Terwijl de kinderen spelen, staan ouders met elkaar te kletsen. Er is veel aandacht voor elkaars kinderen. Als er een kleuter valt, staat er altijd wel iemand op om te troosten. En als een kind iets doet wat niet mag, kan het zomaar zijn dat niet de moeder, maar de buurvrouw er wat van zegt.
Opgroeien in een groter verhaal
Er wordt ook wel gezegd dat deze uitspraak inhoudt dat een kind verschillende mensen moet ontmoeten, om verschillende culturen te leren kennen. In eerste instantie lijkt dat in zo’n klein dorpje lastig: er wonen immers niet veel mensen en het ziet er van de buitenkant vrij homogeen uit. Maar als je beter kijkt, zie je ouders en kinderen uit heel Europa. Hun kinderen spelen samen, horen andere talen en zien andere gebruiken. Ook al is het dorp zelf maar klein, het laat zien dat diversiteit niet altijd groots en zichtbaar hoeft te zijn om betekenisvol te zijn.
Het dorpsleven rondom mijn Kindergarten zorgt zo vanzelfsprekend voor een netwerk waarin kinderen opgroeien met ouders, buren en dorpsgenoten. En misschien is dat wel precies wat kinderen nodig hebben: voelen dat ze niet alleen opgroeien in hun gezin, maar dat ze onderdeel zijn van een groter verhaal.
