Inloggen
Abonneren
Contact
Doe mij maar een normale kleuter!
Op dit moment zijn er op veel scholen gesprekken met ouders. Maar de druk van ouders wordt steeds groter als je de media mag geloven. ‘Overbetrokken ouders’ en ‘ouderbemoeienis’ zijn termen die ik steeds vaker hoor op scholen.
Laten ouders de school gewoon vertrouwen! Trouwens, kan dat wel? Te veel betrokken zijn op je kleuter? Nee toch? En is ouderbemoeienis niet de taak die elke ouder juist heeft? Maar waar komt dit gedoe dan toch ineens vandaan? Ineens? Dat is niet waar hoor, al tot 1886 heb ik kranten teruggevonden met dit ‘gedoe’ tussen school en ouders. Alleen de online media blaast alles zo op dat elk incident meteen in heel het land bekend is. En waar al die tijd het gedoe dan vandaan komt? Heel simpel. Ouders hebben nooit een gelijkwaardige relatie met de school en we halen twee woorden door elkaar.
Ongelijkwaardig
De leerplichtwet verplicht ouders hun kleuter af te staan aan onderwijsprofessionals. Natuurlijk is dat waarschijnlijk goed, de leerplichtwet, maar het is een onnatuurlijke beweging: je jonge kind verplicht afstaan. Als ouders heb je weinig keus. En na een ‘foute keus’ je kind van school halen, doe je niet zomaar. Dat kost vaak slapeloze nachten. Terwijl je als leerkracht nú het besluit kunt nemen dat je nog tot de zomer voor de klas staat. Alleen al die beslissing lucht op. Daarnaast: ouders zijn heel kwetsbaar met betrekking tot hun jonge kind. Leerkrachten hebben (hopelijk) professionele distantie: meeleven gaat door het hart heen, maar blijft er niet in hangen. In die ongelijkwaardige relatie vrágen we vooral vertrouwen van ouders, terwijl we juist het vertrouwen van ouders moeten zien te winnen door heel veel vertrouwen te géven! Juist bij jonge kinderen!
Twee woorden
‘Het is warmer dan normaal voor de tijd van het jaar.’ ‘Er staat meer file dan normaal op een donderdag.’ Dergelijke berichten klinken dagelijks op de radio. Maar wat is dan normaal? Op het consultatiebureau horen ouders: ‘Uw kind is te lang, te dik, te… voor zijn leeftijd.’ Vergeleken met wat normaal is voor een leeftijd. Ik ontdekte pas dat ik al meer dan een halve eeuw een aangeboren misvorming heb. Nooit geweten, mijn ouders ook niet en mijn vrouw en Isabkinderen waren ook geschokt. Ik heb FLAPOREN! Dat is toch geen misvorming? Jawel hoor, en er is zelfs een norm voor: flaporen heb je wanneer de schelpen meer dan 2,1 centimeter van je hoofd staan. Volgens de website van Isala in Zwolle zijn ‘afstaande oren, ook wel flaporen genoemd, (…) het gevolg van een aangeboren misvorming van het kraakbeenskelet van de oorschelp’. Hoe we aan deze onzin komen? Omdat we ‘normaal’ met ‘gemiddeld’ verwarren. Wil je geen overbetrokken, bemoeizuchtige ouders meer? Gebruik dan nooit meer het woord ‘normaal’ wanneer je ‘gemiddeld’ bedoelt.
