Profile

HJK draait om de wereld van het jonge kind

Columns
23/11/2021
Leestijd 2-3 minuten
Geschreven door Aleid Truijens

Speciale lievelingen

Ooit zei de juf van een van mijn kinderen: ‘Pas nu ik zelf moeder ben, begrijp ik waarom ouders zo zeuren. Ik doe het ook!’ ‘Zeuren’ – ik vond het woord ontroerend eerlijk. Ja, in de ogen van veel leerkrachten moet het gedrag van ouders onuitstaanbaar zijn. Steeds maar weer aandacht vragen voor hun ene, speciale lieveling.

Save the children

Hun hartenbloedje dat, bijvoorbeeld, bang is voor harde geluiden, zich een bloedneus viel bij gym, graag naast vriendje P. wil zitten, maar niet naast M. Hun arme lieverd, die dinsdag niet in de poppenhoek mocht en daarom huilend thuiskwam; die weliswaar klasgenootjes slaat, maar alleen als hij overprikkeld is …
Ga er maar aanstaan als je een klas van dertig unieke wezentjes met liefhebbende, bezorgde ouders hebt. Vooral als je ziet dat ouders stug doorgaan met de verkeerde dingen: ze urenlang achter een scherm laten zitten, snoep geven, te laat naar bed brengen. Andere ouders laten hun kinderen eindeloos oefenen met online lesmateriaal, hopend op een voorsprong. Of ze dringen almaar aan op een test op hoogbegaafdheid, hypersensitiviteit of dyslexie. Bloedirritant wordt het als diezelfde ouders nalaten wat je ze vraagt: voorlezen, gesprekken voeren, samen spelen en sporten en de natuur in gaan.
Maar soms ben je zelf die irritante ouder, én onder werktijd ook die getergde leerkracht. Het is, weet ik uit ervaring, pijnlijk en leerzaam, die twee rollen verenigd in één mens. Want rollen zijn het, je valt er niet volledig mee samen. De omstandigheden vragen een rol. Als ouder wil je het beste voor je kind en kom je als een tijger voor hem of haar op – begrijpelijk. Liefde maakt blind en partijdig. Je bent bent inderdaad, zoals Peter de Vries zo mooi uitdrukt in het openingsverhaal van HJK december, een ‘pleitbezorger’. Het kind weet, móet weten, dat je aan zijn kant staat (ook als hij fouten maakt of zich misdraagt); dat je een betrouwbare kompaan bent.
Ik ben het eens met het pleidooi van De Vries om op te houden ouders meer te ‘betrekken’. Iets minder fanatieke ouderbetrokkenheid is juist goed. Voor een kind is het fijn als school en gezin gescheiden plekken zijn, met eigen regels en gewoonten. Twee plekken waar ze zich thuis voelen. De Vries’ begrip voor bezorgde ouders en zijn advies hun vertrouwen te schenken, is bewonderenswaardig.
Je kunt ook niet alles vragen aan ouders. Er is een grens aan ouderhulp op school. Onze overheid eist eigenlijk van ouders dat ze beiden werken, hun talent benutten en meedraaien in de economie; dan kunnen ze niet onder schooltijd zwembadbegeleider of koekjesbakker zijn.
Leerkrachten op hun beurt mogen best hun grenzen aangeven, en uitleggen wat wel en niet kan als je dertig kinderen aandacht wil geven. En afbakenen wat hun grootste professionele verantwoordelijkheid is: kinderen zo veel mogelijk leren. Vraag aan ouders om die grenzen te respecteren. De rollen scherp scheiden, vergroot juist het wederzijds begrip. Je zou wensen dat ouders allemaal één dagje leerkracht konden zijn.

Aleid Truijens