Profile

HJK draait om de wereld van het jonge kind

Columns
22/04/2020
Leestijd 1-2 minuten
Geschreven door Dorien Stolwijk

Ruimte bieden aan emoties

In de eerste week van het thuisonderwijs hoor ik mijn kinderen (6 en 8 jaar) hard door de tuin roepen: ‘Corona!’, terwijl ze steppend achter elkaar plezier maken. Ik schrik van hun spel. En daarna van mijn eigen reactie. Waarom wil ik niet dat ze ‘Corona!’ roepen? Ze spelen een spel en in dit spel spelen ze wat hen raakt en misschien ook bang maakt. Voor corona moet je héél hard wegsteppen!

Save the children

Mijn jongste zoon (4 jaar) speelt corona’tje met zijn knuffel. Flapje is ziek. Met een mondkapje op en handschoenen aan krijgt Flapje medicijnen en flesjes melk. In dit spel is de verpleger de regisseur en de baas over zijn emoties. Hij vertelt: ‘Corona is heel erg, maar je kunt beter worden.’ Hardop verwoordt hij dat oude mensen er ziek van kunnen worden. ‘Ik ben niet oud’, zegt hij. En dan aarzelt hij: wie zijn er eigenlijk oud? De gesprekken aan tafel veranderen; we praten over ‘virussen’ en ‘weerstand’ en herkennen allemaal Mark Rutte. Weet Sinterklaas al dat hij afstand moet houden? Hoe kunnen we de opa’s en oma’s zien, op anderhalve meter afstand?
Allemaal emoties die we ombuigen naar waardevolle momenten en tegelijkertijd prikkels die kinderen moeten verwerken. Een gesprek is waardevol, maar spel blijft het krachtigste middel voor kinderen om emoties te ervaren, te uiten en de baas te blijven. Kinderen die weer naar school mogen, zijn gebaat bij een leerkracht die hun welbevinden en emoties observeert en ruimte biedt aan onbegrijpelijke emotionele ervaringen.

Dorien Stolwijk