Profile

HJK draait om de wereld van het jonge kind

Columns
15/04/2020
Leestijd 2-3 minuten
Geschreven door Aleid Truijens

Diepe buiging voor juf Janneke

Meestal heeft Marco (6) een humeur als een zonnetje. Als alles goed gaat. Hij speelt heel graag met zijn bal; eindeloos gooit hij hem tegen een muur, in een vaste cadans. Tientallen keren kan hij kijken naar dezelfde aflevering van 'Paw patrol'. Hij gaat elke week bij oma op bezoek; dan sjeest hij wel tien keer op en neer met de lift.

Save the children

Op school doet Marco altijd dezelfde werkjes, in een vaste volgorde. Hij weet op de minuut af wanneer het pauze is. Op zijn brood eet hij altijd hetzelfde: pindakaas en chocopasta. Hij vindt zijn juf Janneke de allerliefste.

Maar Marco kan ook verschrikkelijk kwaad worden op juf Janneke, en thuis op zijn ouders en zusje, als de dingen niet precies zo gaan als hij gewend is. Hij kan niet tegen onverwachte prikkels en plotselinge veranderingen. Dan raakt hij in paniek. De onvoorspelbare wereld is één grote bedreiging. Hij schreeuwt, schopt en slaat wild om zich heen.

Ik kreeg een filmpje opgestuurd, van Marco’s juf Janneke, die een groep heeft van zestien kinderen zoals hij, kinderen met een verstandelijke beperking en autisme. Ze praat tegen haar iPad. Ze laat de kinderen zien dat ze in de spiegel kijkt, en haar eigen hoofd natekent. ‘Het lijkt wel een ei met haar! Sturen jullie mij ook een tekening van je eigen hoofd?’ Speciaal onderwijs in corona-tijden.

Ik heb veel bewondering voor mensen die hun kinderen al weken thuisonderwijs geven, vooral als ze ook zelf ook moeten werken. Hoe voorkom je dat het een chaos wordt? Of dat ze de hele dag gamen of series kijken? Of elkaar in de haren vliegen? Gelukkig is er de juf of meester die ze via de iPad toespreekt.

Gewone kinderen kunnen deze plotselinge veranderingen wel aan, al hebben ze sturing en stimulans nodig. De meeste ouders kunnen die geven, al kost het moeite. Maar voor kinderen met een verstandelijke beperking, voor autistische, angstige of gedragsgestoorde kinderen en hun ouders kan de thuisquarantaine een hel zijn. In één klap is de vertrouwenwekkende routine weg, het prettige onderscheid tussen de regels van de school en die van thuis.

Marco snapt er niks van. Waarom hij niet naar school kan, waarom hij moet praten tegen een scherm, waarom hij niet naar oma mag en niet in de lift. Ballen mag wel, uren per dag; de buren worden er stapelgek van. Marco’s zusje, die normaal veel van hem verdraagt, valt tegen hem uit.

Marco denkt dat alles zijn schuld is, dat hij voor straf thuis zit. Gelukkig mag hij volgende week een paar dagen naar school. Juf Janneke heeft besloten, om, ondanks het risico op besmetting, een paar kinderen naar school te halen.

Ik heb heel hard staan klappen voor de zorgmedewerkers, een paar weken geleden. Nu maak ik een diepe buiging voor Janneke en haar collega’s. Voor kinderen als Marco zijn ze een reddingsboei in angstige tijden.

Aleid Truijens